Бел омыртқааралық дисктерінің зақымданулары кезінде омыртқа жотасының хирургиялық емес декомпрессиясының клиникалық және визуализациялық нәтижелері: клиникалық жағдайлар сериясы

Jacob A. Connolly^1,2, Lauren A. Luginsland^1,2, Susan Welsh^1,2, Jessie A. Bexley^1,2, Jamie Pirone¹, William R. Martin³, Scott Thorpe⁴, Nathan D. Schilaty^1,2,5. Clinical and Imaging Outcomes of Non-Surgical Spinal Decompression for Lumbar Intervertebral Disc Lesions: A Case Series. Journal of Contemporary Chiropractic. 2025;8(1):81-87. Бұл мақалаға DOI және PMID берілмеген.

Журнал сайтындағы мақала: journal.parker.edu/article/131983 (2025 жылғы 07 наурызда жарияланған); журналдың PDF нұсқасы: journal.parker.edu/article/131983.pdf.

¹ Department of Neurosurgery & Brain Repair, University of South Florida, Tampa, FL, ² Center for Neuromusculoskeletal Research, University of South Florida, Tampa, FL, ³ Upper Valley Interventional Radiology, McAllen, TX, ⁴ Diagnostic Imaging Consultants of St. Petersburg, St. Petersburg, FL, ⁵ Medical Engineering, University of South Florida, Tampa, FL

Лицензия (журнал сайтында көрсетілгендей; беттелген PDF файлында авторлық құқық туралы жол жоқ): «This is an open access article distributed under the terms of the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives License (4.0) which permits non-commercial use and sharing in any medium or format, provided the original author and source are credited. If you remix, transform, or build upon this work, you may not distribute the modified material.» CC BY-NC-ND 4.0: creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0.

Қазақша нұсқаны ELTECH дайындады: мәтін орысша аударма негізінде аударылып, ағылшын тіліндегі түпнұсқамен салыстырылды. Мәтін толық, қысқартусыз берілген; журналдың PDF файлында сурет түрінде басылған 3 және 4-кестелер мұнда мәтін түрінде берілген, 3-кестенің бөлектелген ұяшықтары белгіленген.

Мақсаты: Омыртқа жотасының хирургиялық емес декомпрессиясы — омыртқа бағанасының зақымдануларын емдеудің консервативті тәсілі. Арқаның төменгі бөлігіндегі ауырсыну — денсаулыққа қатысты жиі кездесетін шағым, ол елеулі экономикалық ауыртпалықпен байланысты, ал бұл ауыртпалықты ұзақ мерзімді нәтижелері нашар емдеу нұсқалары одан әрі ауырлатады; сондықтан омыртқа зақымдануларының жиі кездесетін көріністерін (омыртқааралық диск, ишиас, дисктердің дегенеративті ауруы және т. б.) емдеу үшін омыртқа жотасының хирургиялық емес декомпрессиясын дәрі-дәрмексіз әдіс ретінде қолдануды зерттеу қажет.

Клиникалық ерекшеліктері: Осы клиникалық жағдайлар сериясында біз омыртқааралық диск зақымдануларының әр алуан көріністері (деңгейі, таралатын ауырсыну, тіршілік әрекетінің бұзылуы және т. б.) бар 13 пациентті (7 ер адам; 6 әйел; жасы 18–82) ұсынамыз. Пациенттер араласуға дейін де, кейін де МРТ жасалған адамдардың ыңғайлы іріктемесінен таңдалды. Медициналық визуализация деректері бойынша екі түрлі рентгенолог бір-бірінен тәуелсіз қорытынды берді.

Араласу және нәтиже: Диагноз МРТ арқылы расталғаннан кейін бұл пациенттер DRX9000 аппаратында жүргізілген омыртқа жотасының хирургиялық емес декомпрессиясының 20 процедурасынан өтті. Клиникалық тексеру жүргізілді, ал ауырсыну, тіршілік әрекетінің бұзылуы және күнделікті белсенділіктің субъективті жақсаруы бойынша нәтиже көрсеткіштері араласуға дейін де, кейін де бағаланды.

Қорытынды: Нәтижелер ауырсыну (80%), тіршілік әрекетінің бұзылуы (50%) және субъективті қалпына келу (75%) бойынша мәнді (p < 0,001) жақсару бар екенін көрсетті. Бұдан басқа, дисктің орташа биіктігі де, өзектің алдыңғы-артқы өлшемі де тиісінше 1,0–1,6 мм-ге және 1,5–2,1 мм-ге ұлғайды. Осылайша, омыртқааралық диск зақымдануларын консервативті, хирургиялық емес емдеу ретінде омыртқа жотасының хирургиялық емес декомпрессиясы жақсыдан үздікке дейінгі клиникалық нәтижелер көрсетті. (J Contemporary Chiropr 2025;8:81-87)

Индекстеуге арналған түйін терминдер: омыртқааралық диск; омыртқа жотасының декомпрессиясы; клиникалық визуализация; клиникалық жағдайлар сериясы

Бел ауырсынуы (арқаның төменгі бөлігіндегі ауырсыну) мүгедектікке, күнделікті белсенділіктің (ADL) төмендеуіне, өмір сапасының (QoL) төмендеуіне және еңбекке жарамсыздыққа (АҚШ-та және бүкіл әлемде) ықпал ететін, жиілігі ең жоғары аурулардың 1-і болып табылады. (1, 2) Бел ауырсынуы өмір бойы адамдардың шамамен 70–85%-ында кездеседі, (3, 4), әрі шамамен 20%-ында созылмалы түрге өтеді (20–59 жас). (3) Тірек-қимыл жүйесінің (MSK) жетекші ауруы ретінде бел ауырсынуы АҚШ-тың қаржылық ауыртпалығына елеулі үлес (~21%) қосады (жыл сайын шамамен 980 млрд доллар; АҚШ ішкі жалпы өнімінің 5,8%-ы). (1, 5) Шын мәнінде, бел ауырсынуы көптеген онжылдықтар бойы мүгедектіктің жетекші себебі болып келеді. (6) Бұдан басқа, тірек-қимыл жүйесінде (MSK) созылмалы ауырсынуы бар көптеген пациенттер хирургиялық емге жауап бермейді (7–10), ал көптеген пациенттерде опиоидтарға тәуелділік дамиды. (11, 12)

Созылмалы бел ауырсынуын емдеудің қазіргі клиникалық тәсілдеріне байланысты алаңдауға негіз бар. Бел ауырсынуына байланысты шұғыл медициналық көмек бөліміне жүгінгендердің 45%-ына опиоидтар тағайындалады. (13) Тіпті шұғыл медициналық көмек бөлімінен тыс жерде де алғашқы медициналық-санитариялық көмек деңгейіндегі клиникалық қабылдауларда опиоидтарды тағайындау күннің кешірек уақытында 4,7%-ға артады. (14) Жедел бел ауырсынуы кезіндегі опиоидтық анальгезияның рандомизацияланған плацебо-бақыланатын зерттеуі туралы жақында жарияланған есепте (Jones және әріптестері) опиоидтарды ұсынуға болмайтыны анықталды, өйткені 6 аптадан кейін ауырсыну қарқындылығында плацебомен салыстырғанда қандай да бір өлшенетін айырмашылық жоқ, ал 1 жылдан кейін де ауырсынуда айырмашылық жоқ. (15) Jones және әріптестері тірек-қимыл жүйесінің (MSK) ауруларында опиоидтарды жиі қолдану тәжірибесін өзгертуді табанды түрде ұсынады. (15) Бел ауырсынуын хирургиялық емдеуге келсек, операциядан кейін орта есеппен 3,4 жыл өткенде омыртқа жотасына жасалған сәтсіз операция синдромының жалпы таралуы 20,6% болды. (9) Бұдан басқа, бұл жағдайлардағы қалдық құбылыстар 94%-ында бел ауырсынуымен, 69,8%-ында ұюмен, 43,3%-ында суық сезімімен және 35,3%-ында парестезиялармен көрінді. (9) Операцияға дейін бел ауырсынуы айқын болған жағдайда омыртқа жотасына жасалған сәтсіз операция синдромының дамуы үшін мүмкіндіктер қатынасы 15,2 (7,8–29,7) болды. (9) Сәтсіз операция синдромына арналған осы зерттеуде бақыланған диагноздардың 89,3%-ы емдеудің консервативті тәсілдеріне сәйкес келер еді. (9) Спондилодез операцияларының жиілігі АҚШ-та ең жоғары: ол Ұлыбританиядағыдан 5 есе, ал басқа дамыған елдердегіден (мысалы, Австралия, Канада, Финляндия және т. б.) 2 есе жоғары. (16) Омыртқа жотасына жасалатын операциялардың жиілігі артқанына қарамастан, олардың сәтсіздік жиілігі онжылдықтар бойы өзгеріссіз қалып отыр, (17), бұл не бел ауырсынуының, не тағайындалатын клиникалық араласулардың механикасы туралы білімде олқылық бар екенін көрсетеді.

1990–2000 жылдары нақты көрсетілімдердің жоқтығына және тиімділігінің дәлелденбегеніне қарамастан, спондилодез операцияларының саны 220%-ға өсті. (16) Саны артқан осы омыртқа операцияларының арасында арқасына бір рет операция жасалғандардың 30%-ы ауырсынудың жеткілікті басылуына қол жеткізді, ал 70%-ға дейінгісіне қайталама операциялар жасалды. (18) Омыртқа жотасына жасалған декомпрессиялық операциялар ауырсынуды азайтқан жағдайдың өзінде, пациенттердің 90%-ында алыс мерзімде дегенеративті өзгерістер байқалады: диск биіктігінің төмендеуі (89%), фасеттік буындардың артриті (89%), тұйықтаушы пластинкалардың өзгерістері (57%), ал 97%-ы соңғы 12 айда ауырсыну болғанын хабарлайды. (19) Хирургиялық құралдардың жетілдірілуіне және инвазиясы аз процедуралардың пайда болуына қарамастан, инвазиялық емес және неғұрлым консервативті тәсілдер алдын ала толық пайдаланылмаған жағдайда, созылмалы бел ауырсынуы кезіндегі хирургиялық араласу едәуір дәрежеде шамадан тыс қолданылуы мүмкін екені анық. Таңқаларлығы, омыртқа хирургиясының ең жақсы нәтижелері (ауырсыну мен функция тұрғысынан) операциялар жиілігі ең төмен өңірлерде байқалады. (20)

Бел ауырсынуын емдеудегі қазіргі белгісіздіктер жағдайында пациенттер мен клиницистер ауырсыну мен азапты жеңілдете алатын инвазиялық емес/консервативті тәсілдерді жиі байқамай айналып өтіп, қымбат/ауыртатын операцияларға (орта есеппен 22 890 ± 6 323 доллар) (21) немесе нәтижесі жақсырақ болмайтын, тәуелділік тудыруы ықтимал дәрілік препараттарға жүгінеді. (1) Бел аймағындағы операциялар қымбатқа түсуі мүмкін және ұзақ қалпына келу немесе сәтсіз операциялар салдарынан денсаулыққа жақын мерзімде де, ұзақ мерзімде де әсер етуі мүмкін. (22, 23) Омыртқааралық дисктердің томпаюын, протрузиясын немесе жарығын, дисктердің дегенеративті ауруын, фасеттік синдромды және ишиасты емдеудің қазіргі нұсқалары көбінесе кортикостероид инъекцияларын, қабынуға қарсы стероидты емес препараттарды, опиоидтарды, миорелаксанттарды немесе хирургиялық араласуды қамтиды. (24) Бұл емдеу әдістерінің көбі ұзақ мерзімде зиянды әсер етеді, жағымсыз жанама әсерлер береді, сәттілік жиілігі төмен инвазиялық процедуралар болып табылады, оның үстіне 6 айдан кейін консервативті емдеуден артық нәтиже бермейді. (13) Бел ауырсынуының кең таралғанын және оның күнделікті белсенділікке (ADL) және өмір сапасына (QoL) әсерін ескерсек, омыртқа жотасының күрделі ауруларының ауыртпалығын жақсырақ еңсеретін инновациялық емдік тәсілдерге қажеттілік бар екені анық. Бел ауырсынуы кезінде манипуляциялық терапияның табысты болуынан бөлек (5, 25–27), зақымданған немесе дегенеративті омыртқааралық дисктерден, фасеттік синдромнан немесе ишиастан туындайтын неғұрлым айқын бел ауырсынуы омыртқа жотасының хирургиялық емес декомпрессиясы (NSSD) сияқты қосымша араласуларды қажет етуі мүмкін. (28) Шын мәнінде, омыртқаға жасалатын манипуляциялар (мысалы, хиропрактика) бел ауырсынуын сәтті жеңілдететіні туралы дәлелдер көрсеткенімен (29–31), көптеген практик мамандар диск жарығын қалай емдеу керегін және оны емдеу керек пе, жоқ па екенін әлі білмейді, ал омыртқаға манипуляция жасау идеалды емдеу әдісі болмауы мүмкін. (32)

Бел ауырсынуының кең таралғанын және оның ADL мен QoL көрсеткіштеріне әсерін ескерсек, зақымданған немесе дегенеративті омыртқааралық дисктерден, фасеттік синдромнан немесе ишиастан туындайтын омыртқа жотасының күрделі және созылмалы ауруларының ауыртпалығын жақсырақ еңсеретін, NSSD сияқты (28) инновациялық емдік тәсілдерге қажеттілік бар. DRX9000 — бүкіл әлемде клиникалық қолданыста жүрген механикалық NSSD құрылғысы. Бұл құрылғы омыртқа жотасының бел бөліміне аксиальды декомпрессия жасауға мүмкіндік береді. Осы клиникалық жағдайлар сериясы туралы есептің мақсаты — бірнеше пациенттің клиникалық көрінісі мен DRX9000 аппаратындағы емдеу курсының нәтижелерін жан-жақты бағалап ұсыну болды.

Бұл зерттеу University of South Florida Internal Review Board (STUDY004354) қадағалауымен медициналық карталарды ретроспективті талдаудың барлық этикалық қағидаттарын сақтай отырып жүргізілді. University of South Florida Chiropractic Clinic пациенттерді DRX9000 аппаратында емдеуді 2023 жылғы желтоқсанда бастады. Бүгінгі күнге дейін емделген пациенттердің ішінен біз 13 жағдайдан тұратын ыңғайлы іріктеме алдық (1-кесте): олар вариабельділікті азайту үшін екі уақыт нүктесінде де бір МРТ катушкасында орындалған, омыртқа жотасы бел бөлімінің емдеуге дейінгі және кейінгі МРТ зерттеулері бар пациенттердің арасынан іріктелді. Пациенттер бел ауырсынуына байланысты бұрын әртүрлі басқа ем алған, оның ішінде белсенділікті өзгерту (54%), хиропрактика (54%), физиотерапия (69%), интерференциялық токтар (54%), қабынуға қарсы стероидты емес препараттар (77%), стероидтар (15%), миорелаксанттар (8%), спинальды инъекциялар (23%) және омыртқа операциясы (8%). Бұрын омыртқасына операция жасалған пациент: бұл операция L4/L5 деңгейіндегі ламинэктомия/дискэктомия болды.

Клиникалық тексеру түзу аяқты көтеру тестін (23%-ында оң), аяқ ұшымен жүру тестін (23%-ында оң), өкшемен жүру тестін (23%-ында оң), сламп-тестті (38%-ында оң), Faber тестін (8%-ында оң), Fortin саусақ тестін (8%-ында оң), Kemp тестін (31%-ында оң), тізе рефлексін (85%-ында бағаланды) және ахилл рефлексін (85%-ында бағаланды) қамтыды. Бұдан басқа, диагнозды растау үшін әр пациентке емдеуге дейін омыртқа жотасы бел бөлімінің МРТ зерттеуі жасалды.

Екі рентгенолог (WRM, нейрорадиолог; ST, American Chiropractic Board of Radiology дипломды маманы) әр қатысушының араласуға дейінгі және кейінгі МРТ кескіндерін бір-бірінен тәуелсіз талдады. Екі рентгенологтан да МРТ кескіндерін өздерінің медициналық көмек стандартына тән тәсілмен сипаттау сұралды. WRM омыртқа өзегінің алдыңғы-артқы (АА) өлшемін және диск биіктігін T12–S1 аралығындағы барлық деңгейде өлшеді, алайда бұл когортада емдеу деңгейі не L4, не L5 болғандықтан, тек L3–S1 деңгейлері ұсынылған. АА диаметрі жарықтан өзектің артқы қабырғасына дейін өлшенді. ST сапалық та, сандық та нәтижелерді қамтитын рентгенологиялық қорытындылар ұсынды.

13 пациенттің әрқайсысы омыртқа жотасының бел бөліміне диагнозына сәйкес деңгейде 20 NSSD сеансынан өтті. Емдеу аптасына 2-ден 3 ретке дейінгі жиілікпен жүргізілді, емдеудің басында жиілік жоғарырақ болды. Емдеу ұзақтығының медианасы 14 (12; 15) аптаны құрады. Декомпрессия кезіндегі ең аз керілу 36,7 (27,0; 42,2) кг (дене салмағының 38,0–45,7%-ы), ең көп керілу 45,8 (36,1; 51,3) кг (дене салмағының 54,2–59,8%-ы) болды.

Барлық 13 пациентке араласудан кейін МРТ араласуға дейінгі МРТ жасалған катушкада жүргізілді. Қазіргі уақытта 13 пациенттің бақылау кезеңінің медианасы 9 (6; 12) айды құрайды. 13 пациенттің ішінен тек 1-інде 8 айдан кейін ауырсыну қайталанды, сондықтан бұрынғы ауырсыну деңгейі мен функционалдық жағдайға оралу үшін оған 11 қосымша процедура жүргізілді. Пациент хабарлайтын нәтижелер бойынша ауырсыну және тіршілік әрекетінің бұзылу бағалары 2-кестеде жинақталған. Жалпы алғанда, пациенттерде ауырсыну төмендеуінің медианасы −4 (−5,5; −3,0) болды, бұл 80%-дық жақсаруды білдірді. Жұптасқан t-критерий араласуға дейінгі және кейінгі ауырсыну бағасында айырмашылық бар екенін көрсетті (t(7) = −7,283; p < 0,001). Бұдан басқа, пациенттерде Освестри индексі (ODI) бойынша −6,5 (−10,6; −1,9) төмендеу байқалды; жұптасқан t-критерий бойынша бағалағанда бұл индекс бойынша да айырмашылық анықталды (t(7) = −3,416; p = 0,011), бұл 50%-дық жақсаруды құрайды. Субъективті түрде, емдеу аяқталғанда пациенттер функциясы мен күнделікті белсенділігі жалпы алғанда 75%-ға (70; 86,2) жақсарғанын хабарлады, жалпы ауқымы 40–98%.

МРТ талдауының нәтижелері 3-кестеде және 4-кестеде жинақталған. АА өлшемі 1,5–2,1 мм-ге ұлғайды (p ≤ 0,0118). Диск биіктігі 1,4–1,6 мм-ге ұлғайды (p ≤ 0,0001). Бұдан басқа, МРТ кескіндерін сапалық бағалау негізінде біз 77% жағдайда диск жарығының сандық кішіреюін және 54% жағдайда Modic өзгерістерін (I типті және II типті) анықтадық (4-кесте).

Өлшемдер мм-мен берілген; бөлектелген ұяшықтар қатысушыдағы зақымдану деңгейін көрсетеді.

Бұл клиникалық жағдайлар сериясы әртүрлі популяцияда ауырсыну, тіршілік әрекетінің бұзылуы, медициналық визуализация және субъективті жақсару шкаласы бойынша сәтті нәтижелерді көрсетті. Пациенттер кең жас ауқымын (18–82 жас), екі жынысты, әртүрлі жарақат механизмдерін және жарақаттан кейінгі әртүрлі мерзімдерді қамтыды, бұл нәтижелерді кең популяцияға жалпылауға мүмкіндік береді. Жалпы алғанда, пациенттерде DRX9000 көмегімен жүргізілген NSSD-нің клиникалық нәтижелері «жақсыдан» «үздікке» дейін болды. 20 NSSD процедурасынан кейін ауырсыну мәнді түрде азайды, жақсару 80%-ды құрады. Тіршілік әрекетінің бұзылуы бойынша да 50%-ға жақсару байқалды. Бұдан басқа, пациенттер өздерінің жалпы симптомдары мен күнделікті белсенділігі 75%-ға жақсарғанын субъективті түрде хабарлады. Сонымен қатар, МРТ деректері бойынша объективті өлшемдер диск биіктігінің де, АА өлшемінің де мәнді ұлғайғанын көрсетті.

Пациенттерде жедел жарақаттан кейін өткен мерзім осы есепте маңызды, өйткені омыртқааралық дисктің зақымдануы жедел кезеңде (3–6 ай) қабыну жолдары мен макрофагтардың белсенуі есебінен өздігінен жазылуы мүмкін екені туралы деректер бар. (33–35) Осы пациенттер когортасының жартысында омыртқааралық диск зақымдануының ұзақтығы 12 айдан асты, ал «белгісіз» деп белгіленген 4 жағдайдың 3-і не омыртқааралық дисктің созылмалы зақымдануына (n = 1), не жарақат механизмінің белгісіз болуына (n = 2) байланысты осылай жіктелді, сондықтан бұл жағдайлар, шамасы, созылмалы болып табылады. Chiu және әріптестері хирургиялық араласу жасалмаған бел омыртқааралық диск жарықтарын қамтыған 1992–2006 жылдардағы 9 рецензияланған мақалаға метаталдау жүргізді. (36) Іріктеу критерийлері бойынша жеке зерттеу дисктің кері дамуын зерттеу әдісі ретінде бастапқы кезеңде және бақылау кезеңінде алынған кемінде 2 кескінді (миелография, КТ немесе МРТ) қамтуы тиіс болды. Олардың зерттеуінің нәтижелері (n = 361 омыртқааралық диск) омыртқааралық диск зақымдануының ауырлығы зақымданудың өздігінен кері даму дәрежесімен едәуір байланысты екенін көрсетті. (36) Атап айтқанда, өздігінен жойылу томпаюлар үшін 11,1%, протрузиялар үшін 0%, экструзиялар үшін 15,0% және секвестрация үшін 42,9% болды. Дисктің кері дамуының басым бөлігі бірінші жыл ішінде жүреді, ал байқалатын кері даму 2 (37) немесе 3 ай ішінде орын алады. (38) Осы клиникалық жағдайлар сериясында барлық 13 қатысушыда өздігінен жойылмаған, созылмалы сипаттағы бел зақымданулары болды. Алайда 20 NSSD процедурасынан кейін 77%-ында диск жарығының байқалатын өзгерістері байқалды, оның ішінде секвестрленген диск фрагменті жойылды (5-қатысушы). Бір қызығы, 54%-ында омыртқалардың тұйықтаушы пластинкаларында Modic өзгерістері анықталды, бұл ауырсыну болмаған жағдайда биомеханикалық күштерден туындаған, жазылуға бағытталған қабыну процесінің индикаторы болуы мүмкін. (39) Бел омыртқааралық диск жарықтарының өздігінен кері дамуы пациент алған механикалық NSSD түрлерінің біріне байланысты болуы мүмкін — мейлі ол күнделікті белсенділік барысында болсын, мейлі декомпрессияның басқа түрлері арқылы болсын. Бұдан басқа, механикалық тарту/созу иммундық артықшылығы бар деп саналатын дене аймағында (41) макрофагтардың белсенуін және иммундық жауапты (40) индукциялауы мүмкін. Демек, омыртқааралық диск макрофагтардың белсенділігінен қорғалғандықтан, NSSD омыртқааралық диск зақымдануының тезірек жойылуын 1) омыртқааралық диск ішінде теріс қысым жасау арқылы, бұл диск биіктігінің ұлғаюына әкеледі (42, 43), және 2) қабыну жолын толықтыру арқылы қамтамасыз етуі мүмкін, бұл макрофагтардың белсенділігі жағдайында жарықтың, томпаюдың немесе секвестрацияның ремоделденуіне мүмкіндік береді. (33–35, 40)

Бұл клиникалық жағдайлар сериясының шектеулері — қатысушыларды соқырлаудың да, емдеу тобына рандомизациялаудың да болмауы. Бұдан басқа, араласудың объективті нәтижелерінің жақсарғанын хабарлау үшін араласудан кейінгі тексеру жүргізуге болар еді (мысалы, өкшемен жүру, аяқ ұшымен жүру, түзу аяқты көтеру және т. б.), және болашақ зерттеулерде оны жүргізу керек. Енгізілген 13 пациент USF хиропрактикалық клиникасындағы бел бөлімі зақымдануының іріктеуге сәйкес келетін жағдайларының ішінен «ең жақсы жағдайлар» ретінде арнайы таңдалған жоқ. Керісінше, деректерді алу параметрлеріне байланысты кескіндерді түсіндірудегі ықтимал жүйелі қателікті азайту үшін жағдайлар бір МРТ катушкасында араласуға дейін де, кейін де МРТ жасалуы негізінде іріктелді. Бұл іріктеу рәсімі кездейсоқ болмаса да, ыңғайлы іріктеме енгізілген 13 жағдай үшін зерттеушінің іріктеуіндегі жүйелі қателікті жойды.

Ұсынылған нәтижелер DRX9000 аппаратындағы NSSD бел бөліміндегі омыртқааралық диск зақымдануларын емдеудің қолдануға жарамды, консервативті нұсқасы екенін және оның субъективті де, объективті де клиникалық нәтижелер бойынша құндылығы жоғары екенін көрсетті. Бұл есеп когорттық немесе рандомизацияланған клиникалық зерттеу болмаса да, клиникалық жағдайлар сериясына енгізілген пациенттердің көп саны және популяцияның кең жалпылануы бел омыртқааралық диск зақымдануларын емдеу үшін NSSD қолдануды қолдайтын елеулі дәлелдер береді. Бұдан басқа, бұл оның тиімділігі мен оң нәтижелерінің ұзақтығы туралы қосымша клиникалық зерттеулер жүргізу үшін іргелі негіз болады.

• Омыртқа жотасының хирургиялық емес декомпрессиясы ауырсыну мен тіршілік әрекетінің бұзылуы бойынша мәнді жақсаруларға әкелді.
• Пациенттер өз жағдайы мен күнделікті белсенділігі бойынша оң субъективті қалпына келуді (75%) хабарлады.
• МРТ деректері бойынша объективті өлшемдер диск биіктігі мен алдыңғы-артқы өлшемнің ұлғайғанын көрсетті

Біз Florida Department of State Center for Neuromusculoskeletal Research, Florida High Tech Corridor (FHT-24-014) және Excite Medical тарапынан көрсетілген қаржылық қолдау үшін алғыс білдіреміз. МРТ сипаттамаларын WRM авторымен үйлестіруге көмектескені үшін Anaiz Elizondo-ға алғыс білдіргіміз келеді.

Барлық авторлар ішінара Excite Medical ұсынған қаржыландыруға байланысты барлық нәтижені, оң болсын, теріс болсын, жариялауға толық академиялық еркіндігін сақтайды.

1. Lezin N, Watkins-Castillo S. The hidden impact of musculoskeletal disorders on Americans. Rosemont, IL 2018.
2. Clark S, Horton R. Low back pain: a major global challenge. Lancet. 2018;391:2302. doi: 10.1016/S0140-6736(18)30725-6
3. Grabovac I, Dorner TE. Association between low back pain and various everyday performances: Activities of daily living, ability to work and sexual function. Wien Klin Wochenschr. 2019;131:541–9. doi: 10.1007/s00508-019-01542-7
4. Knox J, Orchowski J, Scher DL et al. The incidence of low back pain in active duty United States military service members. Spine. 2011;36:1492–500. doi: 10.1097/BRS.0b013e3181f40ddd
5. Elder C, DeBar L, Ritenbaugh C et al. Comparative effectiveness of usual care with or without chiropractic care in patients with recurrent musculoskeletal back and neck pain. J Gen Intern Med. 2018;33:1469–77. doi: 10.1007/s11606-018-4539-y
6. Ferreira ML, de Luca K, Haile LM et al. Global, regional, and national burden of low back pain, 1990–2020, its attributable risk factors, and projections to 2050: a systematic analysis of the Global Burden of Disease Study 2021. Lancet Rheumatol. 2023;5:e316–29. doi: 10.1016/S2665-9913(23)00098-X
7. Carlson H, Carlson N. An overview of the management of persistent musculoskeletal pain. Ther Adv Musculoskelet Dis. 2011;3:91. doi: 10.1177/1759720X11398742
8. Ushida T. Burdensome problems of chronic musculoskeletal pain and future prospects. J Orthop Sci. 2015;20:958. doi: 10.1007/S00776-015-0753-1
9. Inoue S, Kamiya M, Nishihara M et al. Prevalence, characteristics, and burden of failed back surgery syndrome: the influence of various residual symptoms on patient satisfaction and quality of life as assessed by a nationwide Internet survey in Japan. J Pain Res. 2017;10:811. doi: 10.2147/JPR.S129295
10. Thomson S. Failed back surgery syndrome – definition, epidemiology and demographics. Br J Pain. 2013;7:56. doi: 10.1177/2049463713479096
11. Von Korff MR. Long-term use of opioids for complex chronic pain. Best Pract Res Clin Rheumatol. 2013;27:663–72. doi: 10.1016/j.berh.2013.09.011
12. El-Tallawy SN, Nalamasu R, Salem GI et al. Management of musculoskeletal pain: an update with emphasis on chronic musculoskeletal pain. Pain Ther. 2021;10:181. doi: 10.1007/S40122-021-00235-2
13. Maher C, Underwood M, Buchbinder R. Non-specific low back pain. Lancet. 2017;389:736–47
14. Neprash HT, Barnett ML. Association of primary care clinic appointment time with opioid prescribing. JAMA Netw Open. 2019;2:e1910373. doi: 10.1001/jamanetworkopen.2019.10373
15. Jones CMP, Day RO, Koes BW et al. Opioid analgesia for acute low back pain and neck pain (the OPAL trial): a randomised placebo-controlled trial. Lancet. July 2023. doi: 10.1016/s0140-6736(23)00404-x
16. Chan C wern, Peng P. Failed back surgery syndrome. Pain Med. 2011;12:577–606.
17. Deyo RA, Mirza SK, Turner JA et al. Overtreating chronic back pain: Time to back off? J Am Board Family Med. 2009;22:62–8.
18. Thomson S, Jacques L. Demographic characteristics of patients with severe neuropathic pain secondary to failed back surgery syndrome. Pain Practice. 2009;9:206–15. doi: 10.1111/j.1533-2500.2009.00276.x
19. Mariconda M, Galasso O, Attingenti P et al. Frequency and clinical meaning of long-term degenerative changes after lumbar discectomy visualized on imaging tests. European Spine J. 2010;19:136–43. doi: 10.1007/s00586-009-1201-8
20. Keller RB, Atlas SJ, Soule DN et al. Relationship between rates and outcomes of operative treatment for lumbar disc herniation and spinal stenosis. J Bone Joint Surg. 1999;752–62.
21. Beckerman D, Esparza M, Lee SI et al. Cost analysis of single-level lumbar fusions. Global Spine J. 2020;10:39–46. doi: 10.1177/2192568219853251
22. Larson MJ, Adams RS, Ritter GA et al. Associations of early treatments for low-back pain with military readiness outcomes. J Altern Compl Med. 2018;24:666–76. doi: 10.1089/acm.2017.0290
23. Sherry TB, Roth CP, Bhandarkar M et al. Chronic Pain Among Service Members: Using Administrative Data to Strengthen Research and Quality Improvement. 2021.
24. Knezevic NN, Mandalia S, Raasch J et al. Treatment of chronic low back pain – new approaches on the horizon. J Pain Res. 2017;10:1111. doi: 10.2147/JPR.S132769
25. Goertz CM, Long CR, Vining RD et al. Effect of usual medical care plus chiropractic care vs usual medical care alone on pain and disability among us service members with low back pain: a comparative effectiveness clinical trial. JAMA Netw Open. 2018;1. doi: 10.1001/jamanetworkopen.2018.0105
26. Rubinstein SM, Leboeuf-Yde C, Knol DL et al. The benefits outweigh the risks for patients undergoing chiropractic care for neck pain: a prospective multicenter, cohort study. J Manipulative Physiol Ther. 2007;30:408–18. doi: 10.1016/j.jmpt.2007.04.013
27. Whedon JM, Toler AWJ, Goehl JM et al. Association between utilization of chiropractic services for treatment of low-back pain and use of prescription opioids. J Altern Compl Med. 2018;24:552–6. doi: 10.1089/acm.2017.0131
28. Choi J, Lee S, Hwangbo G. Influences of spinal decompression therapy and general traction therapy on the pain, disability, and straight leg raising of patients with intervertebral disc herniation. J Phys Ther Sci. 2015;27:481–3. doi: 10.1589/jpts.27.481
29. Bronfort G, Haas M, Evans RL et al. Efficacy of spinal manipulation and mobilization for low back pain and neck pain: A systematic review and best evidence synthesis. Spine J. 2004;4:335–56. doi: 10.1016/j.spinee.2003.06.002
30. Whedon JM, Kizhakkeveettil A, Toler AWJ et al. Initial choice of spinal manipulation reduces escalation of care for chronic low back pain among older medicare beneficiaries. Spine. 2022;47:E142–8. doi: 10.1097/BRS.0000000000004118
31. Coulter ID, Crawford C, Hurwitz EL et al. Manipulation and mobilization for treating chronic low back pain: a systematic review and meta-analysis. Spine J. 2018;18:866–79. doi: 10.1016/J.SPINEE.2018.01.013
32. Erwin WM. Should you adjust that herniated disc? Thoughts from a chiropractor/molecular scientist. J Can Chiropr Assoc. 2023;67:7.
33. Ohba T, Haro H. TWEAK and TSLP in disc degeneration and spontaneous hernia resorption. JOR Spine. 2020;3.
34. Elkholy AR, Farid AM, Shamhoot EA. Spontaneous resorption of herniated lumbar disk: observational retrospective study in 9 patients. World Neurosurg. 2019;124:e453–9. doi: 10.1016/j.wneu.2018.12.115
35. Yu P, Mao F, Chen J et al. Characteristics and mechanisms of resorption in lumbar disc herniation. Arthritis Res Ther. 2022;24.
36. Chiu CC, Chuang TY, Chang KH, et al. The probability of spontaneous regression of lumbar herniated disc: a systematic review. Clin Rehabil. 2015;29:184–95.
37. Autio RA, Karppinen J, Niinimäki J et al. Determinants of spontaneous resorption of intervertebral disc herniations. Spine. 2006 May 15;31(11):1247-52. doi: 10.1097/01.brs.0000217681.83524.4a.
38. Takada E, Takahashi M, Shimada K. Natural history of lumbar disc hernia with radicular leg pain: spontaneous MRI changes of the herniated mass and correlation with clinical outcome. J Orthop Surg. 2001 Jun;9(1):1-7. doi: 10.1177/230949900100900102.
39. Rahme R, Moussa R. The modic vertebral endplate and marrow changes: Pathologic significance and relation to low back pain and segmental instability of the lumbar spine. Am J Neuroradiol. 2008:838–42.
40. Tu PC, Pan YL, Liang ZQ, et al. Mechanical Stretch Promotes Macrophage Polarization and Inflammation via the RhoA-ROCK/NF-κ B Pathway. Biomed Res Int. 2022;2022. doi: 10.1155/2022/6871269
41. Cunha C, Silva AJ, Pereira P et al. The inflammatory response in the regression of lumbar disc herniation. Arthritis Res Ther. 2018;20.
42. Ramos G, Martin W. Effects of vertebral axial decompression on intradiscal pressure. J Neurosurg. 1994 Sep;81(3):350-3. doi: 10.3171/jns.1994.81.3.0350.
43. Apfel CC, Cakmakkaya OS, Martin W et al. Restoration of disk height through non-surgical spinal decompression is associated with decreased discogenic low back pain: A retrospective cohort study. BMC Musculoskelet Disord. 2010;11. doi: 10.1186/1471-2474-11-155